Boşluğun Anatomisi

Bugün, hayatın kenarında oturuyorum.

Kıyametin tam öncesinde,

Yavaş büyüyen bir hayalin

çürüyen kökü gibi…

Bekledim.

Artık neyi beklediğimi bile hatırlamıyorum.

Kapılar açılmadı,

içimdeki oda karardı.

Gölgeyle aynı dili konuşur oldum.

Gün ışığı artık fazla gürültülü.

Adımı unuttum —

ne bir ses çağırdı,

ne bir iz aradı.

Boşluk büyüdü içimde,

bir ev gibi kuruldum ona.

İçini döşedim sessizlikle.

Yalnızlığımdan başka misafirim olmadı.

Sırtımda fermanlar —

hiç yazılmamış yasalarla mühürlü.

Yüzümde maskesiz geceler,

ellerimde kesik zaman.

Artık ölmeyi değil,

olmamayı bekliyorum.

Varlık fazla kalabalık,

ben

hiçliğin kıyısıyım,

yokluğun müsveddesi…