Kireç Tutmuş

Kutular bir bir kapandı, 

Ömürlük yük sırtımda. 

Kitaplar suskun, ağır mı ağır, 

Kavanozlar, kırık düşlerin mezarları.

Taşındım kıştan —

Ormanın derin sesinden,

Köy meydanına,

yaza doğru bir iniş bu:

İkinci gün yeni yerde. 

Belimde geçmeyen ağrı.

Sekiz parça yamalı uyku. 

Rüyalar azdı, çıldırdı içimde, 

Bir karmaşa, bir tuhaf koku.

Bayrak salladık güya bu ay da, 

Rüzgar bile değmedi ucuna. 

Pes mi bu hal, yoksa bir mola mı? 

İki gün daha verdim kendi koynuma.

Uyandım, banyo kireç içinde, 

Kendimi yıkarken onu da kazıdım. 

Ruhum da böyle, katman katman kirli, 

Ne yapsam o eski tortuyu atamadım.

Yeni ev, yeni bir başlangıç, 

Ama aynı sancı, aynı eski hüzün. 

Kırık düşler camda buğulu bir iz, 

Hayat, kireçlenen bir ömür sürgün.