Kutsal Ağacın Kökünde

Dünya hislerini kaybediyor.

Bir virüs;

ilmek ilmek, görünmez bir dikişle

kalabalıkların içine

soğuk bir ip geçiriyor.

Kahkahanın boğazına,

merhametin avucuna,

hatıranın göz bebeğine.

Sonra hepsini aynı renge boyuyor:

donuk.

Ben yine her kış ortası

yolun sonuna varmışım gibi.

Dışarıdaki ıslaklık

yağmur değil; bir yargı.

İnsanın içindeki ışığı

yoklayan soğuk bir hâkim.

Ciğerlerimde o hırıltı:

sanki içimde bir kurt.

Nefesim kendi kendini tırmalıyor.

Rüyalarda hep sınavdayım.

Sabahları öksürürken gelen kan,

kırmızı bir soru işareti.

Göğe açtım ellerimi:

bir umut, bir inanç bekliyorum.

Tanrılar, orada mısınız?

Biri bir işaret çaksın.

En küçük kıvılcım bile yeter…

Kutsal ağacım neredesin?

Evet, bir zamanlar gölgem oydu.

Yaprakları göğe yazılmış dualardı,

rüzgâr okur, ben inanırdım.

Şimdi yaprakları dökülüyor

sanki bir daha çıkmayacakmışçasına;

her düşen yaprakta

bir kelime unutuluyor:

“neden”, “nasıl”, “belki”, 

“amin”…