Medcezir

Dolunay sırtımda,

geceler omurga boyunca çatırdıyor.

Güneşte cazimi var bugün.

Dünün soluk gölgesi sarkıyor duvarlardan.

Zaman yamulmuş,

mekân unutulmuş.

Rüya mı, gerçek mi,

yoksa uyanıklık yanılgısı mı?

Bir tütsü yakıp evin köşelerinden

kaybolmuş dualarımı süpürsem,

içimdeki taş erir mi?

Toparlanır mı çarşaflar,

yatağa düşmüş, sabaha bulanmış ben?

Kimse neden çığlık atmıyor?

Neden kimse “Düşüyoruz!” demiyor?

Bir yokuşun eşiğinde,

gökyüzü ellerime bulaşırken.

Gözbebeklerimde ayın ağırlığı

beni benden alıp ormana savuruyor.