Spleen — Kış Notları

Kara kış, 

zamandan af dilediğim 

mahkûmiyet günleri. 

Kapılar kapalı.

takvim paslı.

Hayata yatış izni verdiler:

hareketsizlik,

ruhun hücre cezası.

Yattım.

Yedim.

Uyudum.

Varlık, önüme

küçük, tatsız porsiyonlar hâlinde sürüldü.

Ne yapsam doymak yok. 

Açlık mideyle ilgili değil artık;

anlamla...

İlhamdan önce gelen o derin,

adı konmamış boşluk.

İnsan zihninin 

kendi yankısında

boğulduğu yer…

Yağmur…

Sadece yağmıyor.

İçeri sızıyor.

Göğsüme doluyor.

Nefesim ıslanıyor,

kelimelerim küfleniyor, 

harflerim rutubet.

Burada her şey fazla ıslak:

toprak,

duvarlar,

anıların dip köşeleri.

ve en çok da ruh…

Çiçekler solmuyor, çürüyor.

Yeşil,

umudu temsil etmekten vazgeçmiş bir renkte.

Ölüm soğuktan gelmiyor bu mevsimde;

uzun süre maruz kalmaktan. 

Her kış

öleceğimi unuturum.

Ve güneşin yeniden doğacağını.

Araftayım.

Ne cehennem kadar karanlık,

ne kurtuluş kadar aydınlık.

Her şey gri.

Gri,

Tanrı’nın kararsız kaldığı o renk,

belki de insanı sınamak için yarattığı.

İnsan bazen

iki ihtimal arasında değil,

iki yorgunluk arasında sıkışır.

Devam etmek de yorar,

bırakamamak da.

Belimde geçmeyen bir stres ağrısı,

sanki günahlarım kemiklere yazılmış.

Kalbimde

eski bir intikamın sızısı,

unutulmuş ama tam iyileşmemiş.

Caminin minaresi geceleri

hastalıklı bir yeşille yanıyor.

Bakıyorum.

Bekliyorum.

Ne beklediğimi bilmeden.

Belki bir işaret.

Belki sadece ışığın sönmesini.

Odunları doldurdum şömineye.

Bu kış ısınmak,

hayatta kalmanın en ilkel biçimi.

Ateşle aramızda

sessiz bir anlaşma var:

O beni yakmıyor.

Ben de ona

her geçen gün

biraz daha yaklaşmamaya söz veriyorum.

Yine aynı dönemeç.

Yine kurudum.

Yine kaldım.

Ne ileri,

ne geri.

Baudelaire buna spleen derdi:

Göğün alçaldığı,

bulutların mezar taşı gibi çöktüğü,

ruhun içten içe

küf tuttuğu zaman.

Ve insan,

İşte tam da burada

şiire sığınır.